Nekropolia została założona w 1915 roku, w bezpośrednim następstwie krwawych walk, które rozegrały się na obszarze Lubelszczyzny w ostatniej fazie tzw. odwrotu armii rosyjskiej.

W pierwszych dniach lipca 1915 roku wojska państw centralnych – armia austro-węgierska wspierana przez oddziały niemieckie – przeprowadziły skuteczną przeprawę przez Wisłę na jej prawy brzeg. W odpowiedzi na to natarcie wojska rosyjskie rozwinęły linię obrony na odcinku Izbica – Bychawa – Urzędów – Józefów nad Wisłą. Obszar ten stał się areną intensywnych działań wojennych, w których uczestniczyły dziesiątki tysięcy żołnierzy.

W połowie lipca 1915 roku Rosjanie podjęli kontrofensywę, której celem było wyparcie wojsk państw centralnych z powrotem za Wisłę. Doszło wówczas do szeregu zaciętych i krwawych bitew, szczególnie intensywnych na północnym skrzydle frontu. Walki miały charakter pozycyjny i manewrowy, a straty po obu stronach były bardzo wysokie. Pod koniec lipca kontrofensywa rosyjska załamała się, a wojska austro-węgierskie i niemieckie rozpoczęły dalszy marsz na wschód. Lublin został zajęty 30 lipca 1915 roku, a do końca tego samego roku wojska państw centralnych osiągnęły jeden z głównych celów strategicznych – likwidację tzw. „klina polskiego” i przesunięcie linii frontu na wschód, za Bug i Niemen.

Bezpośrednim następstwem tych wydarzeń było założenie cmentarza wojennego w Bychawce Drugiej. Spoczywa na nim łącznie 1183 żołnierzy poległych podczas walk w 1915 roku. Spośród nich znanych jest 206 pochowanych, natomiast 977 żołnierzy pozostaje bezimiennych. Na cmentarzu pochowano 588 żołnierzy armii austro-węgierskiej oraz 595 żołnierzy armii rosyjskiej, co czyni to miejsce wspólną nekropolią żołnierzy walczących po przeciwnych stronach konfliktu.