Stanowi jeden z najcenniejszych zabytków sepulkralnych w okolicy oraz wyraz XIX-wiecznej kultury pamięci i sztuki funeralnej. Została ufundowana przez Juliusza Stadnickiego, o czym informuje epitafium poświęcone Marii z Grabowskich Stadnickiej. Obiekt pełnił funkcję mauzoleum rodowego i miejsca pochówku przedstawicieli tej zasłużonej rodziny ziemiańskiej, związanej z historią regionu.

Budowla wzniesiona została na planie prostokąta i posiada podpiwniczenie, w którym znajdowała się część grobowa. Kaplica nakryta jest dachem dwuspadowym, obecnie krytym blachą. Forma architektoniczna obiektu nawiązuje do stylu neogotyckiego, widocznego zarówno w rozwiązaniach konstrukcyjnych, jak i w bogatej dekoracji elewacji oraz wnętrza.

Najbardziej reprezentacyjną częścią kaplicy jest elewacja wschodnia, wykonana z licowanej cegły i urozmaicona dekoracyjnymi blendami. Centralnym elementem tej elewacji jest ostrołukowy portal wejściowy, w którym umieszczono dwuskrzydłowe, masywne drzwi dębowe o wymiarach 260 × 108 cm. Drzwi zdobi para żelaznych kołatek w kształcie lwich głów – motyw ten symbolizuje siłę, godność i czujność, a jednocześnie podkreśla reprezentacyjny charakter mauzoleum.

Nad portalem znajduje się profilowany gzyms o łuku nadwieszonym, a wyżej umieszczono tarczę o sercowatym kształcie z inskrypcją: „Boże zbaw duszę Maryi Stadnickiej / 1848 r.”. Powyżej tarczy widoczny jest hełm zwieńczony trzema piórami, nawiązujący do tradycji heraldycznej i podkreślający szlachecki rodowód fundatorów.

Wnętrze kaplicy zachowało elementy oryginalnego wyposażenia o wysokiej wartości artystycznej. Centralne miejsce zajmuje mensa sarkofagowa wykonana z drewna jesionowego, bogato intarsjowana motywami arkatury neogotyckiej w obrzeżu. Część intarsji uległa zniszczeniu, jednak nadal czytelna jest pierwotna forma i kunszt wykonania. Ściany kaplicy zdobią epitafia oraz tablice pamiątkowe wykonane z różnych odmian marmuru, poświęcone członkom rodziny Stadnickich i osobom z nią związanym.