Murowana kapliczka została wzniesiona w połowie XVIII wieku z fundacji Dominika Stoińskiego herbu Rawicz, właściciela dóbr Podzamcze od 1725 roku. Obiekt usytuowano przy nowo wytyczonej wówczas drodze łączącej miasto z tzw. traktem warszawskim, co podkreślało zarówno jego funkcję sakralną, jak i reprezentacyjną. Kapliczka jest stylistycznie zbliżona do obiektu w Mełgwi-Podzamczu, co nie było przypadkiem, gdyż tamtejszy majątek również należał do rodziny Stoińskich.

Budowla reprezentuje formy barokowe. Została wymurowana z cegły na rzucie zbliżonym do trójkąta, o dwóch bokach wklęsłych i trzecim lekko wybrzuszonym. Naroża, ujęte gierowanymi pilastrami toskańskimi, zostały silnie zaakcentowane. Zastosowano charakterystyczne spływy wolutowe flankujące wyraźnie wyeksponowane naroża cokołu oraz uskokowe gzymsy, co nadaje obiektowi dynamiczny, plastyczny charakter.

Pierwotnie w kapliczce znajdowała się rzeźba św. Jana Nepomucena. Według przekazów miejscowej ludności figura została usunięta przez ks. Berezę, proboszcza parafii w latach 1983–1997, z obawy przed jej kradzieżą. Po latach rzeźba została odnaleziona w jednej z szaf domu parafialnego. Wyrażana niegdyś nadzieja na jej powrót do kapliczki nie spełniła się – od 2015 roku figura znajduje się w zbiorach skansenu Muzeum Wsi Lubelskiej, gdzie pełni funkcję muzealnego eksponatu.