Stanowi historyczne serce miasta. To właśnie tutaj krzyżowały się lokalne drogi, a także koncentrowało się życie miasta założonego w 1537 roku przez kasztelana Mikołaja Pileckiego na mocy królewskiego przywileju. Dawniej był to tętniący życiem plac targowy – w dni targowe pełen chłopskich furmanek i żydowskich kramów, gwaru rozmów i handlu. Wiosną oraz jesienią bywał błotnisty, natomiast latem pokrywał się kurzem unoszonym przez wozy i przechodniów.

Na szczególną uwagę zasługuje zabudowa rynku. W północnej pierzei stoją trzy domy ustawione szczytowo do placu. Jeden z nich to murowany budynek dawnej apteki Henryka Migurskiego – pierwszej apteki w mieście, wzniesionej w 1876 roku i działającej jeszcze w okresie międzywojennym. Obok znajdował się nieistniejący już dziś drewniany szynk należący do rodziny Duniewskich, dziedziców dóbr bychawskich, dzierżawiony przez żydowskich karczmarzy. W późniejszym czasie działał tu sklep zwany „Syndykatem”, prowadzony przez spółkę pod patronatem Antoniego Budnego. W narożnym budynku od strony ulicy Lubelskiej mieściła się z kolei piekarnia Piotrowskich, słynąca z dobrego pieczywa. Obecnie znajduje się tam kancelaria notarialna. Budynki te, wzniesione prawdopodobnie w latach 70. XIX wieku, należą do najstarszych zachowanych domów mieszkalnych w Bychawie.

Jeszcze pod koniec XIX wieku miasto było w większości zabudowane drewnianymi domami, które często ulegały zniszczeniu podczas pożarów i wojen. W zachodniej pierzei rynku, „nad samą drogą”, stał niegdyś dom zajezdny zbudowany pod koniec XVIII wieku. W późniejszym czasie znany był jako piekarnia Sobieszczańskich. Drewniany budynek na wysokiej podmurówce rozebrano w latach 60. XX wieku.

Z rynku wychodzi także jedna z najważniejszych ulic miasta – obecna ulica 11 Listopada, przechodząca dalej w ulicę Marszałka Józefa Piłsudskiego. Opada ona w dół stromym wąwozem zwanym dawniej „Głęboką Drogą”. Był to fragment dawnego traktu królewskiego prowadzącego z Rusi do Kazimierza nad Wisłą. Tędy transportowano polskie zboże, które następnie spławiano Wisłą do Gdańska. Szlak ten prowadził m.in. przez Lwów, Szczebrzeszyn, Turobin, Wysokie, Bychawę, Bełżyce, Wojciechów i Wąwolnicę, stanowiąc jedną z ważniejszych arterii handlowych dawnego Królestwa Polskiego i Rzeczypospolitej. To właśnie dzięki takim drogom wiele miast – w tym Bychawa – mogło się rozwijać i bogacić.